“… در یکی از همان روزها برف سنگینی بارید و جنگل را سفیدپوش کرد، مدت‌ها بود مهدی به غار کوچک نرفته بود؛ یعنی دیگر جرات رفتن به آن‌جا را نداشت، چرا که بعد از دیدن ثریا در غار، نبودن و ندیدن او در تحملش نمی‌گنجید ولی همیشه یک سوال در ذهنش نقش می‌بست و این‌که اگر ملاقات با ثریا در غار توهمی بیش نبوده، پس چطور موهایش آرایش شد؟ آخرین لحظه را به یاد آورد که به ثریا گفت: «کوزه‌ت رو جا گذاشتی.» و او گفت: «اشکالی نداره دفعه‌ی بعد می‌برم…»”
نقد و بررسی‌ها
هنوز بررسی‌ای ثبت نشده است.