“ شما و این خونه. خونهای که مردی با هیبتی عجیب، هرازگاهی، نگاهی به من میانداخت. ازتون تصورات زیادی داشتم. بهتون عادت کردم. هر روز که به لبخندم جواب میدادین واسهم روز خوب و پر درآمدی بود. نگاهتون به سر و روم، خیر و برکت میریخت. میدونین، شما کرد بزرگی هستین. حالا هم که از نزدیک باهاتون حرف میزنم، احساس راحتی و رضایت میکنم که تو تموم زندگیم نکرده بودم. راستی، چرا ابروتونو کوتاه کردین؟“
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.