داستان آرامش یک جوان

“مسیر را تا نزدیک چند چراغ که نورشان به چمن‌های پایین می‌تابید دنبال کرد. زیر یکی از تیرهای چراغ نشست. چمن سرد بود. دست و پاهایش را جمع کرد و بین هوشیاری و خواب نگاهی به اطراف انداخت. پلک‌هایش از زور سرما سنگین شده بود. بیش‌تر از این‌که گرسنگی و سرما به او فشار بیاورد، ناامیدی و سردرگمی از پا درآورده بودش، احساس می‌کرد باید همان‌جا بمیرد! “