مرا دوری تو پایی پر از تردید

“همه می گفتند بمان! بخند! ببال! کسی ندید در کنجِ ایوانی متروک، در بی‌رحمیِ ثانیه‌های انتظار، رفتم… گریستم… نالیدم…

همه می‌گفتند دنیا آرام است! کسی ندید در امواج غول‌آسای دریای خیال ، مات ِ یک تصویر سیاه و سفیدم…

همه می‌گفتند زندگی شیرین است! کسی ندید در تلخی ِ جان‌کندنِ پرنده‌ای بی‌بال، کنج خیابانی بی‌عبور، چشمانم را با هاله‌ای از غم پوشاندم…

همه می گفتند گل زیباست! کسی ندید در چیدنِ شاخه گلی به دست یک انسان ِ بی‌رحم، و قتل زیبایی بی‌وصفش ، چه بی‌صدا پژمردم…

همه می‌گفتند… همه می‌گفتند…

همه می‌گفتند…

به تماشا بنشین… لمس کن… تجربه کن…

همه می‌گویند… و تو می بینی!”